Al-Qarawiyyin Library : the reading room

It was founded in 859 AD. by Fatima al-Fihri, the daughter of a wealthy merchant, educated herself , devoted her significant legacy to building and founding a mosque and a school in her community in the city of Fez, now known as Qarawiyyin University, the oldest graduate institution in the world. The Al-Qarawiyyin Library has been in operation since the 10th century and is believed to be the oldest library in the world. After years of neglect, the library is being renovated as part of a program of regeneration and restoring of the Medina, the historic pedestrianized district of Fez, built in the late 8th and early 9th century. In honor of its founder, the woman responsible for the restoration of the library is a woman of Moroccan descent from Canada, the architect Aziza Chaouni. Inside the library there are decorated wood-carved frames and arches, colorful ceramic tiles on the floors and elegant Arabic calligraphy engraved on its walls. The high ceilings in the reading room are decorated with golden chandeliers.

A plank of wood that is said to Fatima al-Fihri’s diploma, founder of Al-Qarawiyyin.
Al-Qarawiyyin university
decorated wood-carved frames and arches

“There was a need for an extensive restoration to preserve the building and the manuscripts,” said Abdullah al-Henda, a member of the restoration team that has worked since 2012. “There were problems with sewage leaks, alterations and cracks in the walls in different parts of the library. »

The library is full of extremely rare and some unique books and manuscripts and there are more than 4,000 of them , including a 9th century Koran written on camel’s skin with a kind of beautiful calligraphy called Kufic , as well as the first known Islamic Hadith and an original manuscript of Mukkadimah, a world history written in 1377 by the philosopher Ibn Khaldun , which many scholars consider the first exploration of the fields we know today as sociology, historiography, demography and other social sciences. It is especially important that today we have a book written by his hand, as after graduating from Qarawiyyin University he began his career as a calligrapher at the Chancellery of Tunis. Shortly afterwards ,when he moved to Fez , he worked on writing the royal proclamations for the Sultan.

Quaraouiyine Oldest known and documented MD degree delivered in the world
An original manuscript by Ibn Rochd on Maliki jurisprudence written in Andalusian style calligraphy at the al-Qarawiyyin mosque
9th century Quran written on leather with Kufic calligraphy at Al-Qarawiyyin library.

“When you read a book, you travel in history. When you see a manuscript that is almost ten or more centuries old, you are traveling through time. Like I said, the library brings you closer to the “spiritual” for these and other reasons. Since I arrived at Al Qarawiyyin Library, it has never crossed my mind to leave it,” said Deputy Curator Abou Bakr Jaouane.

A librarian at al-Qarawiyyin in 1931
Bougchouf, curator of the Qarawiyyin library, opens the first page of an original version of Ibn Khaldun’s most famous work, Muqadimmah, dating back to the 14th century at the Al-Qarawiyyin mosque

These priceless texts also needed maintenance. Some had been damaged by the damp and the decay that ravaged the building itself. After the completion of the restoration of the building with new gutters, solar panels and air conditioning, the manuscripts finally acquired a space suitable for their maintenance. A space that, in addition to being air-conditioned with adjusted temperature and humidity settings, also has a state-of-the-art security system. The renovated library also has a new laboratory for the restoration and preservation of its historical manuscripts. For a long time, only curator Abdelfattah Bougchouf had access to the rare manuscripts that kept in a safe place.. With the help of experts from the Institute of Computational Linguistics in Italy, that changed soon. More than 4,000 manuscripts had been digitized in the new workshop. This made them widely accessible, to students and researchers all over the world. . By October 2016 about 20% of the manuscripts had been digitized. The whole process of scanning helped also to highlight any holes and areas that were not necessarily evident to the naked eye.

A manuscript under restoration.

Η παλαιότερη βιβλιοθήκη στον κόσμο που ανακαινίστηκε, και ψηφιοποιήθηκε και άνοιξε στο κοινό τον Μάιο του 2017 στη πόλη της Φέζ.

Ιδρύθηκε το 859 μ.Χ. από την Fatima al-Fihri, κόρη ενός πλούσιου εμπόρου , μορφωμένη η ίδια αφιέρωσε τη σημαντική κληρονομιά της στη δημιουργία ενός τζαμιού και σχολείου στην κοινότητά της στη πόλη της Φέζ , το γνωστό σήμερα και ως Πανεπιστήμιο Qarawiyyin , που είναι το παλαιότερο ίδρυμα που χορηγεί πτυχίο στον κόσμο. Η βιβλιοθήκη Al-Qarawiyyin λειτουργεί από τον 10ο αιώνα και πιστεύεται ότι είναι η παλαιότερη βιβλιοθήκη στον κόσμο. Μετά από χρόνια παραμέλησης, η βιβλιοθήκη ανακαινίζεται ως μέρος ενός προγράμματος για την ανανέωσης και αποκατάσταση της Μεδίνας , την πεζοδρομημένη ιστορική συνοικία της Φέζ που χτίστηκε στα τέλη του 8ου με αρχές του 9ου αιώνα. Σε φόρο τιμής στον ιδρυτή της, η υπεύθυνη για την αποκατάσταση της βιβλιοθήκης είναι μια γυναίκα, Μαροκινής καταγωγής από τον Καναδά η αρχιτέκτονας Aziza Chaouni. Μέσα στη βιβλιοθήκη υπάρχουν διακοσμημένα ξυλόγλυπτα κουφώματα και καμάρες, πολύχρωμα κεραμικά πλακάκια στα δάπεδα και η κομψή αραβική καλλιγραφία χαραγμένη στους τοίχους της. Τα ψηλά ταβάνια στην αίθουσα ανάγνωσης είναι διακοσμημένα με χρυσούς πολυελαίους. «Υπήρχε η ανάγκη μιας εκτεταμένης αποκατάστασης για να διατηρηθεί το κτίριο και τα χειρόγραφα», δήλωσε ο Abdullah al-Henda, μέλος της ομάδας αποκατάστασης που εργάστηκε από το 2012 για αυτό τον σκοπό . «Υπήρχαν προβλήματα διαρροών λυμάτων , αλλοιώσεις και ρωγμές στους τοίχους σε διαφορετικά μέρη της βιβλιοθήκης. »Η βιβλιοθήκη είναι γεμάτη με εξαιρετικά σπάνια και μερικά μοναδικά, συγγράμματα και βιβλία . Υπάρχουν περισσότερα από 4.000 χειρόγραφα , συμπεριλαμβανομένου ενός Κορανίου του 9ου αιώνα γραμμένο πάνω σε δέρμα καμήλας με ένα είδος όμορφης γραφής την Kufic καθώς και τα πρώτα γνωστά ισλαμικά Χαντίθ και ένα πρωτότυπο χειρόγραφο του Mukkadimah, μια παγκόσμια ιστορία που γράφτηκε το 1377 από τον φιλόσοφο Ibn Khaldun, το οποίο πολλοί μελετητές θεωρούν την πρώτη εξερεύνηση των τομέων που γνωρίζουμε σήμερα ως κοινωνιολογία, ιστοριογραφία, δημογραφία και άλλες κοινωνικές επιστήμες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό που σήμερα έχουμε ένα βιβλίο γραμμένο από το χέρι του, καθότι μετά την αποφοίτηση του από το πανεπιστήμιο Qarawiyyin ξεκίνησε την καριέρα του ως καλλιγράφος στην Καγκελαρία της Τύνιδας. Όταν μετακόμισε στη Φέζ λίγο μετά, δούλεψε γράφοντας τις βασιλικές διακηρύξεις για τον Σουλτάνο.«Όταν διαβάζετε ένα βιβλίο, ταξιδεύετε στην ιστορία. Όταν βλέπετε ένα χειρόγραφο που είναι σχεδόν δέκα ή περισσότερων αιώνων ,ταξιδεύετε στο χρόνο. Όπως είπα, η βιβλιοθήκη σας φέρνει κοντά με το ‘’πνευματικό’’ για αυτούς και για άλλους λόγους. Από τότε που έφτασα στη βιβλιοθήκη του Al Qarawiyyin, δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να την εγκαταλείψω », δήλωσε ο αναπληρωτής επιμελητής Abou Bakr Jaouane.Αυτά τα ανεκτίμητα κείμενα χρειάστηκαν επίσης συντήρηση . Μερικά είχαν υποστεί ζημιές από την υγρασία και την φθορά που ταλαιπωρούσε το ίδιο το κτίριο. Μετά την ολοκλήρωση αποκατάστασης του κτίσματος με νέες υδρορροές, ηλιακούς συλλέκτες και κλιματισμό, τα χειρόγραφα απέκτησαν τελικά ένα χώρο κατάλληλο για τη συντήρησή τους. Ένας χώρος που εκτός ότι είναι κλιματιζόμενος με προσαρμοσμένες ρυθμίσεις θερμοκρασίας και υγρασίας, έχει και ένα υπερσύγχρονο σύστημα ασφαλείας. Η ανακαινισμένη βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης ένα νέο εργαστήριο για τη αποκατάσταση και τη συντήρηση των ιστορικών χειρογράφων της. Για αρκετό καιρό , μόνο ο επιμελητής Abdelfattah Bougchouf είχε πρόσβαση στα σπάνια χειρόγραφα που φυλασσόταν σε ασφαλή χώρο . Με τη βοήθεια ειδικών από το Ινστιτούτο Υπολογιστικής Γλωσσολογίας στην Ιταλία, αυτό άλλαξε σύντομα. Περισσότερα από 4.000 χειρόγραφα ψηφιοποιήθηκαν στο νέο εργαστήριο. Αυτό τα κατέστησε ευρέως διαθέσιμα σε σπουδαστές και ερευνητές σε όλο τον κόσμο. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2016 περίπου το 20% αυτών των χειρόγραφων είχαν ψηφιοποιηθεί . Η δε διαδικασία σάρωσης βοήθησε να επισημανθούν επίσης τυχόν μικρές τρύπες και περιοχές που χρειάζονταν συντήρηση που δεν ήταν απαραίτητα εμφανείς με γυμνό μάτι.


  • Stunning Moorish architecture, bustling local markets, and a feast of smells and tastes.
  • Visit a beautiful twelfth century mosque and admire the delicate details carved into the walls. And when the call-to-prayer starts: WOW! You’ll be filled with awe and inspiration as the locals gather for prayer.
  • Stroll through a garden of orange trees, towards one of the entrances of the walled medina. Once inside, your senses will buzz with the intense aromas of herbs, spices, perfumes, leather goods and more. All in vibrant colors. The street vendors will want you to sample everything, so let your local host guide you through the hustle of these busy cobblestone streets.
  • Walk around the stunning Bahia Palace, with its beautiful gardens and amazing courtyard. Check out the luxurious quarters where the grand vizier’s harem lived. Enjoy more spectacular architecture at the Ben Youssef Madrasa – a 14th century Islamic college that is adorned with breath taking geometric patterns. As you step through the front door from the busy alleyways the cool air and quiet surrounding fill you with a sense of calm.
  • Visit a family bakery tast the moroccan bread, still warm from the oven. And then??Time for a mint tea. Take a taste in true Moroccan style in a tiny tea shop and learn why tea is poured from a great height. Try this pouring technique yourself.
  • Round off your tour with a visit to the Jardin Secret. Quiet and soothing the garden also has an impressive tower. From the top you can enjoy a 360-degree view of Marrakech and its beautiful skyline.

by Elena Padaki

Morocco is the only place I have ever travelled to where I had to buy another bag just to lug all my purchases home.Morocco’s crafts are beautiful and carefully made; you can see the centuries of traditional artisan techniques in the chiselled wood, stained glassware and each knot on the hand-pulled rugs. While Marrakech gets the majority of the travelling shoppers’ dirhams , Tangier, to me, has always felt more special. The bohemian port city on the coast, where the Mediterranean meets the Atlantic, is smaller than Marrakech and Fes, meaning it’s easier to navigate (that doesn’t mean it’s actually easy). It’s also less touristy; being off the main shoppers’ circuit means less commercial knock-offs to wade through before finding the real deal. The hordes of travellers haggling over indigo textiles and silk slippers curled at the toe may not be there, but the artisans are. Here is where to find them.The market worth dedicating your whole morning toWithout question, it’s Fondouk Chejra, the weavers’ market. I would go so far as to suggest travellers come to Tangier just to shop here. It’s located outside the medina, directly across from the seafood market (worth a walk through for those with a strong stomach), and accessed through a literal hole in the wall. Compared to other winding markets in Morocco, this one is small. Just 37 small shops and studios line the U-shaped market floor, with a small prayer room down one end that workers visit throughout the day. In most of the shops, men work creaky, wooden looms that have been here since the early 1900s, weaving raw wool into the rugs, bathrobes and scarves that are then stacked in colourful heaps on shelves and across the floor. Many have sons or grandsons weaving beside them.And do not be surprised if you leave thise place with a stack of blankets or sriped covers after you have first accepted the invitation from the weavers for a cup of mint tea, cross-legged on the floor, during a break from their looms.Observing a centuries-old art form right in front of you is truly a privilege. Being able to then take the item that’s being created home is mind-blowing.

Ταγγέρη: Fondouk Chejra, η αγορά των υφαντών

Το Μαρόκο είναι το μόνο μέρος στο οποίο έχω ταξιδέψει όπου έπρεπε να αγοράσω μια άλλη αποσκευή για να βάλω όλα εκείνα που αγόραζα για το σπίτι μου και όχι μόνο.

Τα χειροποίητα μαροκινά είναι όμορφα και προσεκτικά φτιαγμένα. Μπορείτε να δείτε πάνω σε ένα σκαλιστό ξύλο τις παραδοσιακές τεχνικές αιώνων , τα υπέροχα βιτρό και κάθε κόμπο των χειροποίητων χαλιών. Ενώ το Μαρακές ‘’εισπράττει ‘’ το μεγαλύτερο ποσοστό dirham των ταξιδιωτικών αγοραστών η Ταγγέρη , για μένα, πάντα ήταν πιο ξεχωριστή. Η παραλία με το μποέμ λιμάνι της , εκεί όπου η Μεσόγειος συναντά τον Ατλαντικό, αν και μικρότερη από το Μαρακές και τη Φες, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πιο εύκολο να την γυρίσατε ,αν και αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πραγματικά εύκολο, επίσης είναι λιγότερο τουριστική. Η Ταγγέρη βρίσκεται εκτός του εμπορικού κυκλώματος των μεγάλων τουριστικών αγορών πράγμα που σημαίνει λιγότερη ταλαιπωρία για να αγοράσεις αυτό που θες κάνοντας ένα καλό ντιλ. Τα τσούρμα των ταξιδιωτών που σπρώχνονται πάνω από ένα ύφασμα indigo η μεταξωτές παντόφλες που σε κάνουν να νιώθεις τελικά άβολα μπορεί να μην υπάρχουν, αλλά οι τεχνίτες υπάρχουν …είναι εδώ που θα τους βρεις…Η αγορά αξίζει να αφιερώσετε ένα ολόκληρο πρωινό χωρίς αμφιβολία, είναι το Fondouk Chejra, η αγορά των υφαντών. Θα ήθελα να προτείνω στους ταξιδιώτες να έρθουν εδώ στην Ταγγέρη για να ψωνίσουν. Βρίσκεται έξω από τη μεδίνα, ακριβώς απέναντι από την αγορά θαλασσινών ( που αξίζει να την περπατήσετε όσοι από εσάς έχουν γερό στομάχι) και έχει πρόσβαση κυριολεκτικά μέσα από μια τρύπα στον τοίχο. Σε σύγκριση με άλλες δαιδαλώδεις αγορές του Μαρόκο, αυτή είναι μικρή. Μόνο 37 μικρά μαγαζιά το ένα δίπλα στο άλλο σε ένα χώρο σε σχήμα U, με μια μικρή αίθουσα προσευχής στο ένα άκρο για αυτούς που εργάζονται . Στα περισσότερα καταστήματα, οι άντρες δουλεύουν με τον παλιό τρόπο στους ξύλινους αργαλειούς τους που ήταν εδώ από τις αρχές του 1900, υφαίνουν με ακατέργαστο μαλλί τα χαλιά, μεταξωτές ράμπες και σάρπες που στη συνέχεια στοιβάζονται σε πολύχρωμες ντάνες στα ράφια και στο πάτωμα. Πολλοί από αυτούς έχουν τους γιους ή εγγονούς τους που υφαίνουν δίπλα τους.

Και μην εκπλαγείτε αν φύγετε από εδώ με μια στοίβα από κουβέρτες η ρυχτάρια αφού έχετε πρώτα υποδεχτεί την πρόσκληση από τους υφαντές για ένα φλιτζάνι τσάι μέντας , σταυροπόδι στο πάτωμα, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από τους αργαλειούς τους. Η παρακολούθηση μιας τέχνης αιώνων μπροστά στα μάτια σας είναι πραγματικά προνόμιο. Το να μπορείς να πάρεις το αντικείμενο που δημιουργείται εκείνη την ώρα στο σπίτι σου είναι εντυπωσιακό.

by Elena Papadaki

Although there are modern supermarkets on the edge of every city, most people in Morocco do their fresh shopping every day from the nearby markets and stalls. There is an endless variety of vegetables and fruits all year round. Morocco is a prime producer and exporter of seasonal citrus fruits, melons and strawberries. There are figs and avocados, bananas, dates and herbs and of course mounds of spices in every corner. Some vendors display their goods in hand made straw bags ,that give a “direct from producer to consumer” image.

The products and dairy products come fresh every day from the surrounding rural areas by Berber women dressed in their typical local costumes: a large straw hat with woolen vertical tassels and pon-pon, a rectangular striped woven cotton pareo used as a shawl, skirt or apron. These women travel long distances every day to come to the market to sell, among other things, goat fresh milk ..the Hum … In Tangier, for example, every day you can find fresh seafood that arrives every morning at the modern fish market …. shrimp, mussels and a large variety of other delicious shellfish and crabs. A good start to a day exploring the city and the countryside … and of course shopping, is a typical Moroccan breakfast: fresh handmade Moroccan pies, fresh orange juice, hot bread and local jams and honey. Also fresh eggs and goat cheese from the Rif Mountains. And of course my tea. I could never leave for my morning exploration every morning in a Moroccan city without my cup of tea!!

Ταγγέρη: Από τον παραγωγό στον καταναλωτή

Παρόλο που υπάρχουν σύγχρονα σούπερ μάρκετ στην άκρη κάθε πόλης, οι περισσότεροι άνθρωποι στο Μαρόκο κάνουν τα φρέσκα ψώνια τους καθημερινά ​​από τις κοντινές αγορές και πάγκους. Υπάρχει μια ατελείωτη ποικιλία λαχανικών και φρούτων όλο το χρόνο. Το Μαρόκο είναι η πρώτη παραγωγός χώρα και εξαγωγέας εποχιακών εσπεριδοειδών κάθε είδους, πεπονιών και φράουλας . Υπάρχουν σύκα και αβοκάντο, μπανάνες, χουρμάδες και βότανα και φυσικά σωροί μπαχαρικών σε κάθε γωνιά. Μερικοί πωλητές εκθέτουν τα προϊόντα τους σε χειροποίητα ψάθινα καλάθια που δίνουν μια “απευθείας από τον παραγωγό στον καταναλωτή” εικόνα.
Τα προϊόντα και τα γαλακτοκομικά έρχονται φρέσκα κάθε μέρα από τις γύρω αγροτικές περιοχές από γυναίκες Berber ντυμένες με την τυπική ντόπια τους φορεσιά : ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο με μάλλινες κάθετες φούντες και πον-πον , ένα ορθογώνιο ριγέ υφαντό παρεο από βαμβάκι που χρησιμοποιούν σν σάλι, φούστα η ποδιά. Αυτές οι γυναίκες διανύουν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να έρθουν στην αγορά για να πουλήσουν εκτός των άλλων και το κατσικίσιο φρέσκο γάλα .. το Hum … Στην Ταγγέρη , για παράδειγμα , καθημερινά μπορείς να βρεις φρέσκα θαλασσινά που φτάνουν κάθε πρωί στην σύγχρονη αγορά ψαριών …. γαρίδες, μύδια και μια μεγάλοι ποικιλία από άλλα νόστιμα ψάρια οστρακοειδή και καβούρια . Ένα καλό ξεκίνημα για μια μέρα εξερεύνησης της πόλης και της υπαίθρου … και για ψώνια είναι ένα τυπικό μαροκινό πρωινό : φρέσκες χειροποίητες μαροκινές πίτες , φρέσκο ​​χυμό πορτοκάλι, ζεστό ψωμί και τοπικές μαρμελάδες και μέλι. Επίσης φρέσκα αυγά και κατσικίσιο τυρί από τα Όρη του Rif. Και φυσικά το τσάι μου. Δεν θα μπορούσα να φύγω ποτέ για την πρωινή μου εξερεύνηση κάθε πρωί σε κάποια πόλη του Μαρόκου χωρίς το φλιτζάνι τσάι μου!

Cape Spartel

Tangier is endowed with two impressive features: the sea and its hills from which one can admire the sea.

There are actually two seas that meet at Cape Spartel a few kilometers west of Tangier, that of the Mediterranean and the Atlantic Ocean, while the city is built on a series of hills.

The ”gentle” Mediterranean sea flirts with the noisy Atlantic. Just behind the lighthouse we can see exactly where the two bodies of water meet and embrace each other… exactly where they meet when the sea is calm, a different color is created forming a line in the sea.

Μια πόλη όπου η θάλασσα συναντά τον ουρανό

Η Ταγγέρη είναι προικισμένη με δύο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά: τη θάλασσα και τους λόφους της από τους οποίους κανείς μπορεί να θαυμάσει τη θάλασσα.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο θάλασσες που συναντιούνται στο Cape Spartel λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Ταγγέρης, εκείνη της Μεσογείου και του Ατλαντικού Ωκεανού, ενώ η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε μια σειρά από λόφους .

Η ήπια Μεσόγειος, φλερτάρει με τον θορυβώδη Ατλαντικό. Ακριβώς πίσω από το φάρο μπορούμε να δούμε εκεί ακριβώς πού συναντιούνται και αγκαλιάζονται τα δύο σώματα νερού εκεί ακριβώς όπου ενώνονται όταν η θάλασσα είναι ήρεμη δημιουργείται ένα διαφορετικό χρώμα σχηματίζοντας μια γραμμή στη θάλασσα.


Morocco lies in the extreme northwest of the African continent. It has a coastline along the Atlantic Ocean and the Mediterranean Sea. The region that is now Morocco has been inhabited since ancient times, and over the centuries many different ethnic and cultural groups have settled in the area, the largest groups being the Arabs who occupied the urban centres, and the Berbers who live throughout the country.

In general, Moroccan embroidery can consequently be divided into two main types, namely, the urban embroidery from cities such as Azemmour, Chefchaouen, Essaouira, Fes, Meknes, Rabat, Salé and Tetouan, and the embroidery of the Berber population.


Many of the urban embroideries stopped being made in the late nineteenth and early twentieth centuries. Since then, one style of urban embroidery, namely that from Fes, can be found in most parts of the country. Some people (both inside and outside of the country) regard this style as typically ‘Moroccan’, while others see subtle variations in style of designs and colour combinations of Fes work as being characteristic for particular groups or regions.



To Μαροκινό κέντημα

Στο Μαρόκο, το κέντημα θεωρείται ως μια αστική οικοτεχνία που συνήθως γίνεται από τους κατοίκους της πόλης σε αντίθεση με τα υφαντά στον αργαλειό που είναι μια οικοτεχνία των αγροτικών περιοχών της Χώρας . Την συναντάμε κυρίως στο βόρειο τμήμα του Μαρόκ όπου η επιρροή από άλλους πολιτισμούς έχει μακρά και μεγάλη ιστορία . Το μαροκινό κέντημα έχει επτά αναγνωρισμένα στυλ που πήραν τα ονόματα τους από τις πόλεις όπου εξελίχθηκαν, και όπου η καθεμία εχει τις δικές της ξεχωριστές σχεδιαστικές αρχές. Αυτές είναι εκείνες της Chefchaouen, της Fes,της Meknes,της Tétouan, του Rabat, του Sale και του Azemmour.


Ο σχεδιασμός

Παρόλο που κάθε ντόπιο στιλ έχει το δικό του ‘’λεξικό’’ σχεδίων και μοτίβων με τα δικά του ξεχωριστά χρώματα, βελονιές και τεχνικές, κανείς μπορεί να βρει ότι υπάρχουν ομοιότητες. Πολλά σχέδια που αναφέρονται ως τέτοια μοιάζουν με στυλιζαρισμένα ζώα και φυτά, αλλά στην πραγματικότητα πιστεύεται ότι το μαροκινό κέντημα δεν προσπαθεί να αντιγράψει τη φύση και ότι τα σχέδια είναι απλώς αφηρημένα μοτίβα και γεωμετρικά σχέδια όπως σταυροί, αστέρια, διχτυωτά μοτίβα και σεβρόν .

Τα κεντήματα της Chefchaouen

Αυτή η μικρή πόλη είναι γνωστή για τα γαλαζοπράσινα κτίρια της που σήμερα είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς και από τα αγαπημένα‘’locations’’ των απανταχού φωτογράφων. Εδώ από τον 15ο αιώνα φιλοξενείται η φυλή των Akhmes όπως επίσης έγινε ο τόπος των Εβραίων και Μουσουλμάνων εξόριστων που κατάφεραν να σωθούν από την Ισπανική Reconquista , φέρνοντας μαζί τους τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες και την εκλεπτυσμένη κουλτούρα τους με αποτέλεσμα την άνθηση βιομηχανιών μεταξιού και λινού. Τα κεντήματα της Chefchaouen εξακολουθούν να έχουν μια ισχυρή επιρροή από την Ανδαλουσία.

Οι βελονιές Bouclé & πλεξούδας που γίνεται πάνω σε χοντρό ύφασμα φυσικού η λευκού χρώματος με χοντρό μεταξωτό νήμα επιτρέπει στις βελονιές να παραμένουν αρκετά χαλαρές , δημιουργώντας μια ανάγλυφη βελούδινη υφή . Η απροσδιόριστη διακόσμηση επιτρέπει στο κέντημα να είναι εξαιρετικά συμπαγές , τονίζει επίσης τα γεωμετρικά του στοιχεία δίνοντάς μια σχεδόν αρχιτεκτονική εμφάνιση.

Τα κεντήματα της Chefshaouen γίνονται συνήθως πάνω σε μεγάλα κομμάτια υφάσματος που ονομάζονται arid ή ριχτάρια τοίχου . Αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για κρεμαστές διακοσμήσεις τοίχων , για να καλύψουν το στήθος σε ένα νυφικό ή για να διακοσμήσουν κρεβάτια και στρώματα. Ο σχεδιασμός σε μια arid τύπου σύνθεση αποτελείται από τρεις κάθετες λωρίδες – δύο μεγάλα ορθογώνια στα άκρα που περιέχουν γεωμετρικά και στυλιζαρισμένα μοτίβα που θυμίζουν φυτά . Τα ενδιάμεσα μικρότερα μοτίβα οδηγούν σε ένα μεγάλο κεντρικό αστέρι με έξι ή οκτώ γωνίες .


Τα κεντήματα της Φες

Τα κεντήματα της Fes έγιναν γνωστά στο Μαρόκο από τους Γάλλους στην προσπάθεια τους να αναβιώσουν τις τοπικές τέχνες και χειροτεχνίες κατά τη διάρκεια του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρόγραμμα κατάρτισης κεντήματος εφαρμόστηκε στα σχολεία, δίνοντας την δυνατότητα στα κορίτσια να ανέβουν επίπεδο γνώσης και συγχρόνως να σώσει την τέχνη του κεντήματος από την εξαφάνιση παρέχοντας εμπορικές ευκαιρίες . Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, αυτή η απόπειρα είχε το αντίθετο αποτέλεσμα καθώς κατέστρεψε διάφορες τοπικές τεχνικές κεντήματος που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στις τεχνικές μαζικής παραγωγής. Σήμερα, πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι το κεντήματα της Φεζ είναι μια τυπική μαροκινή τεχνική με ιστορία εκατοντάδων χρόνων .

Στα κεντήματα της Fes χρησιμοποιείται μια διπλή βελονιά που δημιουργεί ένα μοναδικό σχέδιο διπλής όψης, όπου το κέντημα φαίνεται το ίδιο και στις δύο πλευρές του υφάσματος. Δεν υπάρχει διακριτό εμπρός και πίσω μέρος, κάτι που το καθιστά ιδανικό για τραπεζομάντιλα όπως και πετσέτες .

Αυτή η τεχνική διπλής όψης απαιτεί από την κεντήστρα να σχεδιάσει την ακολουθία των βελονιών εκ των προτέρων για να αποφευχθούν περιττές βελονιές ή πισωγυρίσματα . Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να παρακολουθείς τη δουλειά αυτών των γυναικών , καθώς είναι εξοικειωμένες με αυτή την χειροτεχνία χωρίς ουσιαστικά να σχεδιάζουν το μοτίβο στο ύφασμα – ξέρουν ενστικτωδώς πού να τοποθετήσουν τη βελόνα για ένα τέλειο σχέδιο.

Οι κλωστές στα κεντήματα της Fes είναι το σκούρο μπλε ,το πράσινο ,το κόκκινο ,πάνω σε λευκό βαμβακερό ή λινό ύφασμα. Τα πιο γεμάτα σχέδια χρησιμοποιούνται για πολυτελή μαξιλάρια και λευκά είδη γάμου, ενώ τα απλούστερα, πιο αραιά και ελαφρύτερα μοτίβα χρησιμοποιούνται για τραπεζομάντιλα.


Τα κεντήματα της Μέκνες

Ονομάστηκε έτσι από τη φυλή των Meknassi Berber που εγκαταστάθηκε σε αυτήν την περιοχή τον 10ο αιώνα, η Meknes έγινε δημοφιλής όταν οι Ανδαλουσιανοί μετανάστες εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τον 14ο αιώνα επηρεάζοντας έντονα την τοπική βιοτεχνία.

Το κέντημα της Meknes είναι παρόμοιο με το κέντημα της Fes και του Sale και είναι ένας όμορφος συνδυασμός αυτών των δύο στυλ καθώς και της τοπικής επιρροής των Βέρβερων. Αυτό το στυλ, επίσης είναι γνωστό και ως Terz Maknassi . Χρησιμοποιεί μια μεγάλη ποικιλία χρωμάτων, όπως κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, καφέ, μαύρο και μερικές φορές μπλε, σε ένα απαλό κρεμ χρώμα λεπτού υφάσματος .Για να κεντηθεί αυτό το πολύ φίνο ύφασμα και να μετρηθούν σωστά τα νήματα και οι βελονιές πρέπει αυτές που το κάνουν να εμπιστεύονται τα μάτια τους και την αίσθηση της ισορροπίας τους για να διατηρήσουν τα σχέδια ευθυγραμμισμένα.

Το κέντημα της Meknes είναι δουλευμένο με χοντρή μεταξωτή κλωστή εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, παρόλο που τα μοτίβα είναι λιγότερο ευθυγραμμισμένα και επαναλαμβανόμενα από τα αντίστοιχα Fes ή Sale. Το περίγραμμα των μοτίβων και του σχεδίου επιτρέπει στα χρώματα να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο. Η ευθεία βελονιά, η βελονιά ανοιχτής αλυσίδας και η διαγώνια βελονιά χρησιμοποιούνται συνήθως για μοτίβα και η ενισχυμένη βελονιά χρησιμοποιείται για το γέμισμα των μεγάλων επιφανειών . Μερικές φορές μεταξωτές φούντες τοποθετούνται στις άκρες και στις γωνίες.


Τα κεντήματα της Τετουάν

Τα κεντήματα της Τετουάν Το μαροκινό λιμάνι κατά μήκος της Μεσογείου ,η Tetouan, βρίσκεται ακριβώς νότια των Στενών του Γιβραλτάρ. Τα κεντήματα της Τετουάν είναι γνωστά για τα στυλιζαρισμένα λουλούδια και τα γεωμετρικά σχέδια που είναι δουλευμένα με μεταξωτές κλωστές και συχνά σε έντονα κίτρινα, χρυσά ή κόκκινα χρώματα πάνω σε λεπτά βαμμένα λινά. Τα μοτίβα σχεδιάζονται και κεντιούνται πάνω στο ύφασμα με το χέρι με σατέν κλωστή και οι βελονιές που χρησιμοποιούν είναι οι filling stitch, brickstitch, darning stitch , running stitch, satin stitch , και ορισμένες φορές χρησιμοποιούν το couching stitch.

Τα μεγαλύτερα μοτίβα απεικονίζονται σε έντονα χρώματα με τα δευτερεύοντα, μικρότερα μοτίβα σε πιο απαλές αποχρώσεις. Κάθε μπλοκ μοτίβου περιγράφεται χρησιμοποιώντας το running stitch ή backstitch σε μαύρο ή πράσινο χρώμα.

Αυτό το στυλ κεντήματος χρησιμοποιείται για μικρά έπιπλα , καλύμματα καθρέπτη ή την tenchifa(κουρτίνες). Χρησιμοποιούνται για να στολίσουν τον καθρέφτη στην κρεβατοκάμαρα του γάμου κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος. Μερικά είδη ρούχων όπως το tikka (σάρπα), την ζώνη γυναικείου παντελονιού και για το kettafiya, ένα μικρό ορθογώνιο κομμάτι ύφασμα που χρησιμοποιείται από την νύφη για να καλύψει τους ώμους της η τα μαλλιά της.


Τα κεντήματα του Ραμπάτ

Η πρωτεύουσα του Μαρόκου έχοντας μια ταραχώδη ιστορία και μια συνεχιζόμενη σχέση με την Ανδαλουσία και τη Μουσουλμανική Ισπανία, ήταν ένα χωνευτήρι του βερβερικού –αραβικού – μαυριτανικού πολιτισμού. Πιστεύεται ότι αυτά που είναι τώρα γνωστά ως κεντήματα του Ραμπάτ εισήχθησαν από τους μαυριτανούς εξόριστους που εγκαταστάθηκαν στην συνοικία της Ανδαλουσίας. Δείχνει πολλές ομοιότητες με τα κεντήματα της Tetouan που έχουν επίσης μεγάλη επιρροή από την Ανδαλουσία.

Τα παλαιότερα κεντήματα του Ραμπάτ χρονολογούνται στα τέλη του 17ου αιώνα και ήταν κεντημένα σε βαμβακερό ύφασμα, μερικές φορές σε καρό , ριγέ ή δαμασκηνή ύφανση . Τα σχέδια δουλευμένα ελεύθερα πάνω στο βασικό ύφασμα και μετά κεντημένα με νήματα που παράγονται τοπικά όπως μπλε, χρυσά και κόκκινα χρώματα. Οι βελονιές που χρησιμοποιούσαν ήταν η πισωβελονιά ,η αλυσίδα, η chevron, η darning και η σατέν.

Χρησιμοποιούσαν την ισπανική τεχνική του τεντώματος του υφάσματος πάνω από ένα γεμισμένο μαξιλάρι που τοποθετούσαν στα γόνατα τους αντί του ξύλινου πλαισίου που χρησιμοποιούσαν οι ισπανοί . Τα δημοφιλή μοτίβα που ήταν κεντημένα έμοιαζαν με στυλιζαρισμένες φιγούρες με στρογγυλές κεφαλές και γεμάτες φούστες, τετράγωνα, σταυρούς, οβάλ και διακοσμητικές μπούκλες και ελικοειδή σχέδια .

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, έγινε δημοφιλές ένα νέο στυλ που χαρακτηρίζεται από πυκνά, πολύχρωμα σχέδια σε έντονα αντίθετα χρώματα. Κεντιόταν σε πιο αραχνοΰφαντο ύφασμα από βαμβάκι ή λινό. Οι βελονιές του κεντήματος που χρησιμοποιούσαν ήταν η πισωβελονιά ,οι feather stitch, running stitch και satin stitch . Αυτό το στυλ κεντήματος ήταν πιο κατάλληλο για μεγάλα κομμάτια υφάσματος, όπως οι περίφημες κουρτίνες του Rabat.


Τα κεντήματα του Sale

Το Sale, που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα, είναι η δίδυμη πόλη του Ραμπάτ, που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του ποταμού Bou Regreg. Κάποτε, καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας της είχε εμπορικούς δεσμούς με χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Αγγλία και οι Κάτω Χώρες και τα κεντήματα που παράγει έχουν τρία στυλ.

Το κέντημα Old Sale, που χρονολογείται από τα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα, είναι φτιαγμένο σε λινό ή βαμβακερό ύφασμα από βελονιά bouclé, δίνοντάς του μια δακτυλιοειδή , βελούδινη εμφάνιση,. Τα καλύμματα μαξιλαριών ήταν δημοφιλή, κεντημένα είτε σε μονόχρωμη γεωμετρική σχεδίαση με σκούρο κόκκινο ή μπλε, είτε πολύχρωμα στυλιζαρισμένα μοτίβα δέντρων που απεικονίζονται σε έντονο μπλε, κόκκινο, κίτρινο και πράσινο.

Οι κεντημένες κουρτίνες του Sale , αποτελούνται από τρεις κάθετες λωρίδες κεντημένες χωριστά χρησιμοποιώντας σκούρο μπλε ή βαθύ κόκκινο νήμα από μετάξι και στη συνέχεια ραμμένες μαζί. Το κέντημα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του κάτω μέρους της κουρτίνας με κάθετες διακοσμήσεις σαν μιναρέδες στο πλάι και στις ραφές.

Μια τεχνική κεντήματος του 19ου αιώνα στο Sale δουλευμένη σε λωρίδες που είχαν γεωμετρικά σχέδια όπως ρόμβοι , κυματιστά μοτίβα και τρίγωνα, κεντημένα με βελονιά καρό σε λινό ή βαμβάκι, χρησιμοποιώντας κόκκινο, κρεμ, κίτρινο, μπλε, μοβ ή μαύρο νήμα.

Ένα στιλ γνωστό σήμερα και ως κέντημα New Sale εμφανίζεται από τα τέλη του 18ου αιώνα και συχνά χρησιμοποιείται για μαξιλάρια. Δουλευμένο με βελονάκι με λεπτομέρειες πισωβελονιάς , σταυροβελονιάς και γαζί . Στα περισσότερα σχέδια χρησιμοποιούσαν περισσότερα από ένα χρώματα , συνήθως σκούρα, όπως μαύρο, σκούρο μπλε ή βαθύ κόκκινο. Τα σχέδια περιλαμβάνουν γεωμετρικά σχήματα , σειρά από φιγούρες και γεωμετρικά σχήματα όπως ρόμβους , εξάγωνα, τετράγωνα και αστέρια, καθώς και συνθέσεις φύλλων και λουλουδιών τοποθετημένα διαγώνια μέσα σε ένα τετράγωνο.


Τα κεντήματα του Azemmour

Γνωστή ως μια αυθεντική πόλη του Μαγκρέμπ, το Azemmour βρίσκεται στις ακτές του Μαροκινού Ατλαντικού και έχει μια ισχυρή πορτογαλική επιρροή , που χρονολογείται από τα τέλη του 15ου αιώνα, όταν οι πορτογάλοι έμποροι άρχισαν να χρησιμοποιούν την πόλη ως εμπορικό σταθμό.

Τα κεντήματα του Azemmour έχουν σαφώς μια διαφορετική εμφάνιση από τα άλλα μαροκινά στιλ, καθώς κεντιούνται αποκλειστικά σε λωρίδες βαμμένου λινού υφάσματος, πλάτους 10-40 cm και μήκους περίπου δύο μέτρων. Αυτές οι κεντημένες λωρίδες χρησιμοποιούνται ως ριχτάρια τοίχου , κουρτίνες και διακοσμητικές μπάντες γύρω από τα στρώματα. Δουλευμένα με σκούρα κόκκινα και μπλε νήματα .Οι βελονιές που χρησιμοποιούνται είναι η braid stitch για το γέμισμα και η cross-stitch για απομόνωση των λεπτομερειών ενώ το μαύρο Couching-stitch για τα περιγράμματα.

Το κέντημα Azemmour είναι μοναδικό με την έννοια ότι απεικονίζει ζωντανά πράγματα όπως πουλιά, δέντρα και ανθρώπινες μορφές. Κάθε λωρίδα κεντήματος αποτελείται από μια φαρδιά κεντρική φάσα που περιέχει τα μοτίβα αριστερά και δεξιά της κεντρικής φάσας δύο πιο απλές διακοσμημένες φάσες


Η Ταγγέρη είναι μια πόλη που στην ιστορία της κρύβονται περίεργες προσωπικότητες και περιστατικά . Πιθανότατα να γνωρίζετε ότι για το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ήταν ένα δημοφιλές στέκι για τους βαρόνους του πετρελαίου και τους μεγιστάνες της ναυτιλίας, τους τραπεζίτες και τους κατάσκοπους , τους κλέφτες και τους καλλιτέχνες.

Μπορεί επίσης να γνωρίζετε ότι το ροκ συγκρότημα Def Leppard έκανε κάποτε μια συναυλία στη περίφημη ‘’Σπηλιά του Ηρακλή’’, κάνοντας τρεις συναυλίες σε τρεις ηπείρους σε μια μέρα δημιουργώντας ένα παγκόσμιο ρεκόρ Guinness (έπαιξαν επίσης στο Λονδίνο και στη συνέχεια στο Βανκούβερ στις 23 Οκτωβρίου 1995).
Γνωρίζετε ακόμη , ότι ήταν στην Ταγγέρη όπου ο William Burroughs έγραψε ένα από τα πιο διάσημα μυθιστορήματα του , αυτό του Naked Lunch;
Γνωρίζατε επίσης ότι η πρώτη αμερικανική ιδιοκτησία εκτός της ηπείρου των ΗΠΑ ήταν εδώ στην Ταγγέρη, το American Legation of Tangier.
Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι ολόκληρη η πόλη της Ταγγέρης ήταν κάποτε μέρος της προίκας που δόθηκε στο γάμο της Πορτογαλίδας πριγκίπισσας, Αικατερίνης της Μπραγκάζα με τον Βρετανό βασιλιά, Κάρολο Β ‘.

Όλα αυτά βεβαίως από μόνα τους είναι περίεργα και ενδιαφέροντα, αλλά ίσως να μην υπάρχει πιο περίεργη ιστορία από εκείνη του ελληνοαμερικανού Ίων Περδικάρη που o Tύπος της εποχής τον περιέγραφε ως ένα”πλεϊµπόι” και που η απαγωγή του , το 1904, παραλίγο να προκαλέσει πολεμική σύρραξη ανάμεσα στις Η.Π.Α. και το Μαρόκο.

Γιος του Αμερικανού Πρέσβη στην Ελλάδα Γρηγόρη Περδικάρη με καταγωγή από την Βέροια, που μετανάστευσε στις Η.Π.Α. το 1826 μέσω Σμύρνης. Ο Ίων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1840. Ωστόσο, μεγάλωσε στο New Jersey των Ηνωμένων Πολιτειών . Ο πατέρας του αρκετά επιτυχημένος , πλούτισε από την εκμετάλλευση της εταιρείας γκαζιού του Τρέντον και παντρεύτηκε την μητέρα του Ίων ,κόρη πλούσιας οικογένειας από την Νότια Καρολίνα αποκτώντας έτσι την αμερικανική υπηκοότητα . Ο Περδικάρης παρακολούθησε μαθήματα στο Χάρβαρντ, αν και λόγω της τάσης που είχε για περιπέτεια , εγκατέλειψε τις σπουδές του μετά το δεύτερο έτος για να τις συνεχίσει στην Ευρώπη. Το 1862, εξαιτίας του Αμερικανικού Εμφύλιου, ο Ίων Περδικάρης ταξίδεψε στην Ελλάδα για να αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητα και να αποκτήσει την ελληνική, ώστε να αποφύγει τη δήμευση της οικογενειακής περιουσίας στη Νότια Καρολίνα από τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής. Μέχρι τα 31 του ζούσε στο Λονδίνο κάνοντας σπουδές πάνω στην ηλεκτρική ενέργεια , εκείνη την περίοδο θα δημιουργήσει σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα, την Έλεν Βάρλεϊ, που ιστορία τους έγινε το σκάνδαλο εκείνης της εποχής .

Το 1873 οι δύο τους ,μαζί με τους δυο γιους και τις δυο της κόρες από τον πρώτο γάμο της Έλεν , αφήνουν το Λονδίνο για να εγκατασταθούν στην Ταγγέρη και αφού εκείνη πήρε διαζύγιο . Το 1887 ο Ιών αγόρασε 70 στρέμματα δασικής έκτασης στο δάσος Rmilate του Big Mountain της δυτικής Ταγγέρης. Ήταν εδώ όπου ο Περδικάρης έχτισε ένα σπίτι γνωστό ως η «Βίλα των αηδονιών».

Η γύρω από την βίλα δασική περιοχή γεμάτη εξωτικά ζώα και πουλιά ήταν αφιερωμένη στην Έλεν, η οποία ήταν συνεχώς άρρωστη με φυματίωση. Ο καθαρός αέρας και τα διαφορετικά μονοπάτια για περιπάτους που ο Περδικάρης έφτιαξε γύρω από την βίλα για χάρη της γυναίκας του είναι οι λόγοι για τους οποίους σήμερα οι κάτοικοι της Ταγγέρης αλλά και οι ξένοι επισκέπτονται αυτό το σημείο. Εκείνος δε , γοητευμένος από τον πολιτισμό του Μαρόκου, έγραψε αρκετά βιβλία για το Μαρόκο και έγινε ο ανεπίσημος αρχηγός της κοινότητας των αλλοδαπών της Ταγγέρης.
Αλλά, αν και η καρδιά του ήταν στην Ταγγέρη, οι επιχειρήσεις και ο περιπετειώδης χαρακτήρας του τον έκαναν να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο . Ένα από τα χόμπι του ήταν να φέρνει μαζί του πίσω στην Ταγγέρη άγρια ​​ζώα και φυτά από της διαφορετικές περιοχές των ταξιδιών του.

Η ίδρυση του πάρκου Περδικάρη στην Ταγγέρη

Σήμερα, η «Βίλα των αηδονιών» είναι πιο γνωστή ως ΄΄Πάρκο Περδικάρη’’ το πάρκο αυτό 70 στρεμμάτων συνολικά , που κάποτε ήταν ο χώρος αναψυχής για τον Περδικάρη , διαθέτει εκατοντάδες δένδρα ευκαλύπτων που εκείνος έφερε από την Αυστραλία το 1919, όπως και εξωτικούς φοίνικες καρύδας από την Καλιφόρνια και τα Κανάρια Νησιά . Εδώ, θα βρείτε επίσης dragon trees , μιμόζες , πεύκα, βελανιδιές του Μίρμπεκ, ιτιές και ασημένιες λεύκες. Υπάρχουν επίσης πολλά λουλούδια σε όλο το πάρκο, όπως ταΗλιάνθεμα (Rock Rose) , διαφορετικά ειδή πικραλίδων , ερυθρόδρανα , μολόχες και μεσογειακόo ψυλοβότανο . Αυτή η απίστευτα διαφορετική χλωρίδα εμπλουτίζεται από τις ετήσιες επισκέψεις αποδημητικών πτηνών που ταξιδεύουν από την Ευρώπη στην Αφρική. Τα Black Kite (Τσιφτης ένα είδος γερακιού ), το Common Kestrel(Βραχοκιρκίνεζο) και το Griffon Vulture ( ένα είδος γύπα) είναι μερικά από τα πολλά πουλιά που κυριολεκτικά συρρέουν στο πάρκο.

Για τη διαφορετική χλωρίδα του, έχει χαρακτηριστεί ως επίσημο σαιντ βιολογικού και οικολογικού ενδιαφέροντος, προσφέροντάς του έτσι το χαρακτηρισμό της προστατευόμενης περιβαλλοντικής περιοχής στο Μαρόκο. Αν και πολλοί ντόπιοι δεν γνωρίζουν την ιστορία του Περδικάρη, η συμβολή του στην κατασκευή ενός από τα πιο όμορφα και με σημαντική ποικιλομορφία πάρκα σε όλο το Μαρόκο είναι αυτό που όλοι τελικά εκτιμούν … ειδικά τα πικνίκ του Σαββατοκύριακου στο πάρκο , είναι μια παράδοση των κατοίκων της Ταγγέρης.

Εάν η ιστορία του Περδικάρη τελείωνε με την δημιουργία του Πάρκου Περδικάρη, αυτό θα ήταν μια υπέροχη ιστορία για ένα βιβλίο τσέπης χωρίς κάτι το περίεργα ενδιαφέρον. Είναι όμως η απαγωγή του Ίωνα Περδικάρη η πιο παράξενη στροφή της ιστορίας αυτού του ανθρώπου.

Στις 18 Μαΐου 1904, ο Περδικάρης και ο θετός γιος του , Κρόμγουελ Βάρλεϊ, απήχθησαν από τον Μουλάι Αχμέτ Ραϊσούλι, έναν φοβερό μαροκινό ληστή με το παρατσούκλι «Ο τελευταίος των πειρατών του Sale ». Ο Raisuli ήταν ένα συνεχές αγκάθι στα πλευρά των μαροκινών αρχών αφού οι οπαδοί του τον θαύμαζαν και τον θεωρούσαν ως τοπικό ήρωα σε πολλές περιοχές της πατρίδας του. Η απαγωγή του Πέρδικαρη ήταν μία από τις τρεις πιο διάσημες διεθνώς απαγωγές σε μια δεκαετία εγκληματικών πράξεων – οι άλλες δύο ήταν του Walter Harris, ανταποκριτή των The Times και του Sir Harry “Caid” MacLean, αξιωματικού του βρετανικού στρατού.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το πώς έγινε η απαγωγή μια από αυτές είναι ότι ο Raisuli εισέβαλε στην ιδιοκτησία Περδικαρη με 9 έως 150 άτομα. Ο Raisuli και οι άντρες του έκοψαν γρήγορα τις τηλεφωνικές γραμμές, απομόνωσαν τη μικρή δύναμη ασφαλείας του Περδικάρη, κλείδωσαν μέσα στο σπίτι την γυναίκα του Έλεν και έφυγαν με τον Περδικάρη και τον γιο του. Όλα αυτά έγιναν κατά τη διάρκεια της νύχτας, και καλπάζοντας με τα άλογα τους έφυγαν προς τις βουνοκορφές των Ριφ από όπου και ήταν η καταγωγή του Raisuli. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Περδικάρης έπεσε και έσπασε το πόδι του.

Η Έλεν εν τω μεταξύ ειδοποίησε τις τοπικές αρχές που με τη σειρά τους, ήρθαν σε επαφή με τις ΗΠΑ που γρήγορα ενεπλάκησαν στην υπόθεση.

Κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του ο Περδικάρης γνώρισε τον Raisuli και για αρκετούς μήνες μετά την απελευθέρωσή του,και ενώ ο Περδικάρης ζούσε στην Ταγγέρη, ο Raisuli λέγεται ότι τον επισκέπτονταν κατά καιρούς στην ιδιοκτησία του. Σήμερα πιστεύεται ότι ίσως ο Περδικάρης υπέφερε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, αφού απαλούς τους κύκλους πιστεύεται ότι τον αντιμετώπιζε καλά και απολάμβανε τις συνομιλίες του με τον Raisuli.

Ο Raisuli, από την πλευρά του ωστόσο , κατά τη διάρκεια της απαγωγής αύξησε τις απαιτήσεις του έως ότου τα λύτρα έφτασαν τα 70.000 $ (περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια στο σημερινό νόμισμα).

Το 1975 ο αμερικανός σκηνοθέτης John Milius μεταφερει στην οθονη την περιπέτεια της απαγωγης του ‘Ιωνα Περδικάρη με την ταινια ”The Wind and the Lion” με τους Sean Connery, Candice Bergen, Brian Keith.

Ion Perdicaris’ father, Gregory Perdicaris, was a Greek who had emigrated to the United States from Athens, marrying into a wealthy family in South Carolina and becoming a US citizen. He later returned to Greece as US consul. In 1846 the family moved to Trenton, New Jersey, where Gregory Perdicaris became wealthy as one of the organizers of the Trenton Gas Company. His son Ion lived the life of a diettante until the American Civil War. By 1862, the family’s property in South Carolina was in danger of confiscation by the government of the Confederate States of America. Ion Perdicaris travelled to Greece, intending to renounce his United States citizenship and acquire Greek nationality to forestall any confiscation.

Ion Perdicaris later moved to Tangier, where he built a house known as the Place of Nightingalesand filled it with exotic animals. In 1871, Perdicaris met Ellen Varley, wife of the eminent telegraph engineer C.F. Varley in Malvern, England. Varley was away on a cable-laying expedition and Ellen abandoned him for Perdicaris. The Varleys divorced in 1873 and Ellen settled in Tangier with Perdicaris and her two sons and two daughters. Fascinated by Moroccan culture, Perdicaris wrote several books (few of them published to a wide audience) on Morocco, and became the unofficial head of Tangier’s foreign community. He maintained business interests in England and the United States and frequently visited New York.

Perdicaris incident

On 18 May 1904, Perdicaris and Ellen’s son Cromwell were kidnapped from their home by Mulai Ahmed er Raisuli’s bandits. Several of Perdicaris’s servants were injured by Raisuli’s men, and Ellen was left behind alone. Shortly after leaving Tangier, Perdicaris broke his leg in a horse fall. Raisuli demanded of Sultan Abdelaziz of Morocco, $70,000 ransom, safe conduct, and control of two of Morocco’s wealthiest districts.Despite the circumstances, Perdicaris came to admire and befriend Raisuli, who pledged to protect his prisoner from any harm. Perdicaris later said: “I go so far as to say that I do not regret having been his prisoner for some time… He is not a bandit, not a murderer, but a patriot forced into acts of brigandage to save his native soil and his people from the yoke of tyranny.”US president Theodore Roosevelt was angered by the kidnapping, and felt obliged to react. His Secretary of State, John Hay, described the demands as “preposterous”. At the urging of Hay and the Consul-General of Tangier, Samuel R. Gummere, Roosevelt dispatched seven warships under the command of Admiral French Ensor Chadwick, and several Marine companies, commanded by Major John Twiggs Myers, though with little idea of what US forces could achieve on such hostile foreign soil. They were not to be used without express orders from Washington; the only plan for using them was to seize the custom-houses of Morocco, which supplied much of its revenue, if the Moroccan government did not fulfill the demands of the United States, which were to make the concessions necessary to persuade Raisuli to release Perdicaris, and to attack Raisuli if Perdicaris were killed anyway. The only Marines actually to land on shore were a small detachment of a dozen men, carrying only side-arms, who arrived to protect the Consulate and Mrs. Perdicaris.Roosevelt’s resolve weakened when he was advised on 1 June that Perdicaris was not a US citizen, that in fact he had forfeited his American passport for a Greek one forty years earlier; but Roosevelt reasoned that, since Raisuli thought Perdicaris was an American citizen, it made little difference. Roosevelt tried to get Britain and France to join the US in a combined military action to rescue Perdicaris, but the two countries refused and France actually reinforced its garrison in anticipation of an American assault. Instead, the two powers were covertly recruited to put pressure on the Sultan to accept Raisuli’s demands, which he agreed to do on 21 June. Hay saw the need to maintain face so he issued a statement to the Republican National Convention:This government wants Perdicaris alive or Raisuli dead.According to all witnesses, the Convention, which had been lukewarm towards Roosevelt up until then, went wild at this remark. One Kansas delegate exclaimed, “Roosevelt and Hay know what they’re doing. Our people like courage. We’ll stand for anything those men do.” This famous catchphrase quickly caught on, and helped Roosevelt secure his election.Perdicaris and Varley were met personally by Gummere and Chadwick, who had spent much of the time of their capture with Perdicaris’s wife. When Ellen Varley asked for the admiral to provide a doctor for her husband, every medical officer in the American fleet volunteered.The detailed facts of the incident (especially the fact that Perdicaris was not an American) remained secret until 1933, when historian Tyler Dennett mentioned it in his biography of John Hay.

Later life

Perdicaris and his family moved to England shortly after the incident, eventually settling in Tunbridge Wells. He occasionally returned to Trenton where he maintained business interests. Perdicaris Place, off West State Street, is named for him and his father. Ion Perdicaris died in London in 1925.

Popular culture

“Hostages to Momus”, a short fiction story by the American author O. Henry was inspired by the kidnapping of Ion Perdicaris, who in the story is referred to as “Burdick Harris” (“Bur-dick-Harris” is a play on “Per-dic-aris”, as the names rhyme, if pronounced as the author intended), a Greek citizen. The humorous story was written shortly after the incident.In 1924, British author and adventurer Rosita Forbes published The Sultan of the Mountains: The Life Story of the Raisuli, a full-length biography of Raisuli; the book is currently out of print in English, but a Spanish translation has appeared recently. Other books have discussed the incident, including David S. Woolman’s Rebels in the Rif, Michael B. Oren’s Power, Faith and Fantasy: America in the Middle East, 1776 to the Present and Bill Fawcett’s Oval Office Oddities, and a lengthy, in-depth chapter on the kidnapping and President Roosevelt’s reaction is included in Edmund Morris’s second Roosevelt biography, Theodore Rex.The story of Ion Perdicaris’s kidnapping was loosely adapted to film in the 1975 motion picture The Wind and the Lion, with Sean Connery in the role of Raisuli and Brian Keith as Roosevelt. However, to add some spurious glamour to the tale, the 64-year-old bearded hostage was replaced with attractive young “Eden Pedecaris”, played by Candice Bergen. The film incorrectly showed US Marines invading Morocco and battling soldiers of the German Empire (who were not present in Morocco at the time), but it succeeded in presenting the personality of Raisuli and his interaction with his prisoners.


Morocco is one of those countries that doesn´t allow you to remain indifferent. Either you love it or not.
Over the last few years, we have discovered there are more those who love it than hate it. Furthermore, frequent many of them decide to come back again.

There must be a reason… is’t it?
Down below we indicate seven reasons why you should travel to Morocco (at least once in your life):

  • Discover the second largest Muslim temple in the world

if you are interested of architecture, religious buildings or simply the beautiful buildings you cannot miss the Hassan II Mosque.

Located in the city of Casablanca (on the edge of the sea) it is the tallest temple in the world and the second largest -after the Mecca mosque-.

King Hassan II ordered to build it in Casablanca as a symbol of power.
Its interior is a delight for the eye: marble, granite, wood, mosaics and plaster meticulously handmade by master craftsmen.

Its ceiling is open to the sky and the sun shines through.

  • Discover the years when everything was handmade

If you like the crafts, you cannot miss Fez.

This city is one of the four imperial cities in the country along with Rabat, Meknes and Marrakech.
UNESCO declared it a World Heritage Site in 1981.
Its medina, of labyrinth-like streets, is the most authentic you can find in the country, since it is inhabited mostly by local families.
Right here craftsmen of all sorts can be found: those who work the fabrics, carpenters, goldsmiths, potters, leather tanneries, basket makers, tiles… A host of handmade objects.

Go across the Atlas mountain range and let yourself be seduced by its astonishing landscapes

for lovers of nature, it is essential to cross the Atlas mountain range. Starting from Fez and through the Middle Atlas you will discover small mountain villages in the purest Swiss style, then beautiful cedar forests as well as fauna and flora typical of the northern areas.

After crossing the Middle Atlas, on the way to the Sahara Desert, you will find the High Atlas. Nobody can remain indifferent to its landscape full of scattered Berber villages.

In this area, the proximity of the desert begins to be noticeable and the landscape turns predominantly brownish.

The Kasbahs (clay-brick houses) of the area, the green palm oasis and the blue sky add a touch of colour to make this route special with a dreamlike feeling.

Live magical moments beneath a canopy of stars

without a doubt, getting to the desert -to the beautiful dunes of Merzouga- is the icing of the trip. Crossing the mountains of the high Atlas and penetrating just a few yards into the desert where the dunes emerge from the middle of nowhere is something fascinating.

An experience never to forget is spending a night in a Berber camp under the stars, watch the sunrise, and enjoy those few seconds when the colours of the sand change.
If what you are looking for is to unwind and peace and quiet, this is the place for you.

The pace of its inhabitants and their link with the nature gives the place a dash of spirituality.

If you are the adventurous type, you can enjoy activities such as camel, quad and off-road rides in the dunes.

  • Enjoy water sports in the coolest area of Morocco

Morocco is not only desert and imperial cities; its Atlantic coast offers splendid places like the city of Essaouira.
Characterized by its huge beach and its open Medina, it has a certain artistic and bohemian character.

The influence of renowned artists who have spent time on this coastal city can be felt in every corner. It is common sight too, to come across buskers playing at the main square where you can enjoy beautiful sunsets.
On the beach, it is common to see young people playing football and practicing various activities: horseback riding, camel riding, quad biking, kitesurfing…
In addition, you can enjoy endless walks along the beach.

  • Let the most energetic city of Morocco seduce you

Marrakech is one of the imperial cities and probably the most vibrant. It receives the highest number of tourists throughout the year and indeed, it gives off a special energy.
Due to its geographical location, the temperature and the sun are virtually guaranteed the whole year through.
The Jemma El Fnaa square and the souks are the tourist epicentre. However, the city also has a modern neighbourhood with good restaurants.
In addition, in recent years they have been opening new restaurants of modern style, art and haute couture museums that allow you to enjoy a more sophisticated Marrakech.

  • Let the culture and hospitality of its people surprise you

Morocco´s culture is marked by its religion, Islam. Their customs are more deeply rooted in the rural areas, although in the cities -among the young and studied people- a certain laxity is observed.
Morocco has two official languages: Arabic and Berber.

The latter, recognized not so many years ago, is the language of the Amazigh or Berbers that are located throughout the country: on the coast of Agadir, in the Atlas Mountains and in the Sahara desert.
Their culture differs from the Arab one and, although they share some things, they are characterized by their attachment to the land, a very marked sense of community and for their hospitality.
Do you think there are few reasons to decide to plan your next trip?

We are looking forward to welcoming you soon in Morocco .⁣ While no exact date is set yet, we’re sure we’re reopening soon with new programmes and tours !⁣ Stay tuned!!!! For bookings and inquiries please contact us by e-mail 📧🇲🇦@skymoroccotrips📧🇬🇷 or WhatsApp 🇲🇦📲 +212677365402 🇬🇷📲+306944583893

If anything this pandemic has teach us is to treasure the simple little moments and never take them for granted. Just like setting in a sunny corner and enjoying some time off doing literally nothing but unwinding…

As Moroccan culture and society is so intriguing to visitors, our’‘Expirience with Locals” activities and experiences are a mainstay of most of our programmes. Getting under the skin of the Moroccan way of life is part of the experience and the local population is by nature highly welcoming, hospitable and friendly.

”Expirience with Locals” experiences can happen by design or simply by chance – in the form of encounters along the way – and our team of guides and drivers are there to facilitate opening doors to Moroccan culture and society.


  • Discover the surprising beauty of Morocco from the very authentic perspective of our local drivers and guides.
  • We’re Elena and Hassan, of Greece and Touareng origins respectively.
  • Together, we’d like to share the wonders of Morocco while offering you the safety, honesty and trust that you deserve.
  • Choose between our circuits or design your unique route.
  • Total flexibility to create your own trip Remove the insecurity factor from your holiday
  • Discover Morocco from a Berber perspective Local company with European management
  • Our circuits respect the local population and environment
  • Transparency in all our inclusions
  • We speak English ,Spanish, Greek, French, and Arabic

We’re happy to adapt to all your preferences

Today, most Berber people live in Northern African countries, mainly in Algeria and Morocco. Believe it or not, Berber history goes back to prehistoric times. They’ve been around for at least 4000 years or maybe more. Calling themselves Amazigh, the proud raiders, they fought against the Romans, Arab, and French invaders. Even though the Romans and others have tried to colonize the Berber people, they have managed to preserve their own language and culture and in reality were never beaten!🌴🐪🚙🇲🇦🇬🇷👣

Σήμερα, οι περισσότεροι Βέρβεροι ζουν σε χώρες της Βόρειας Αφρικής, κυρίως στην Αλγερία και το Μαρόκο. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, η ιστορία τους χρονολογείται στους προϊστορικούς χρόνους. Έχουν περάσει για τουλάχιστον 4000 χρόνια ίσως και περισσότερα. Αυτοαποκαλούνται Amazigh, είναι οι περήφανοι καβαλάρηδες πολεμιστές , που πολέμησαν κατά των Ρωμαίων, Αράβων και Γάλλων εισβολέων. Παρόλο που οι Ρωμαίοι και οι άλλοι εισβολείς προσπάθησαν να υποδουλώσουν τον λαό τους, κατάφεραν να διατηρήσουν τη δική τους γλώσσα και τον πολιτισμό και στην πραγματικότητα δεν κατακτήθηκαν πότε ποτέ ούτε νικήθηκαν από τους εκάστοτε κατακτητές !!! !